Ölüme yürümek

Yürüyordum.

Eskiden kulaklığı takar, kendi dünyamda yürürdüm.

Kulaklığımı takmayalı 2 sene oluyor. Artık kendi sesimi değil, başka insanları duymak istiyorum. Başka hikayeler, başka sesler.

Yürüyordum ve yine aynı yerde aynı adam “Mercan kokoreç burada” dedi. Her şey normal, aynı kalabalık.

Yaklaştıkça ayaklarım yere basmamaya başladı. Mutluluktan değil bu kez.

Gitmek isteyeceğini bile bile yürüyordum, kendime alıştırmaya çalışarak.

Alıştıramayacağımı bile bile.

Elin elime çarptı, tutmadın.

Yürüyordum ve ellerim benim değildi artık.

Bacaklarım rüzgardaki dal gibi titriyordu.

Yürüyordum.

Nereye yürüdüğümü bilmeden, ölümden önceki son durağa doğru.

Sosyal Medyada Paylaş Facebook Twitter Google+


Eklenme Tarihi: 4 Mart 2016

Konu hakkında yorumunuzu yazın