Martıların İstanbul'u 


Duygusal

Martıların İstanbul'u

Harflerin Boyutu : A A A A A A A

 Zamana sustu sözlerimiz, zamana sustuk kaldık. Her neresindeyse yaşantımızın, biz farketmeden geçip giden bütün o yürekliliğimiz, bir denizin dalgaları arasında belirdi yeniden. Maviye sindi içimizin endişeleri. Veremediğimiz bütün kararları bir denize yükledik bir gün.

 Belki görmeyelim diye gizlemiÅŸlerdi becerikli, deli dolu, kabına sığmaz, yaratıcı, belki cüretkar aralıklarını ömrümüzün. Belki böyle olması gerekiyordu herÅŸeyin aynı kalması için. Aynı kalmak=DeÄŸiÅŸmemek, deÄŸiÅŸimden sorumlu olmaktan da kurtarıyordu çünkü hepimizi. Yaratmak deÄŸil, yaratılmış ve kabul görmüş olanlar üzerine oynamak ve kazanmak önemliydi bu yüzden. Ve oynadık… Kazandık mı kaybettik mi henüz bilmiyoruz aslında. Aslında kazanmanın ya da kaybetmenin ne demek olduÄŸunu da bilmiyoruz. Biz gözlerimizle görüp ellerimizle tutamadığımıza kazanılmış demiyoruz çünkü… Ve çünkü kaybettiklerimiz hep görüp tutamadıklarımız…

 Yakışmıyordu Ä°stanbul sana somurtmak… Yakışmıyordu selamsız kalman sevdalara… Görülmeyeni gözlerine, tutulmayanı ellerine sunmalıydın baharla… Sen daima son sestin düşüncelere. Uzaklığın yakışmıyordu, bize o en yakın mavilerine…

 Martıların Ä°stanbul’uydun sen, kanatlarının altında güzeldin… Sen kazanılan ve kaybedilendin… Sen güneÅŸlerde güzeldin…

 Bir gün ellerinde yürekleriyle geldiler sana, sen bunu istememiÅŸtin ki… Yüreklerine seni doldurmalıydı insanlar… Koklamadılar yosun kokunu, dalıp gidemediler yakamozlarına, dalgalarına deÄŸmedi elleri, sana dokunmadılar… Oysa ne çok severlerdi seni sözde.

 Olamadığımız herÅŸeyi bir denize yükledik bir gün düşlerimizle… Yarın ve daha sonrası için doldu o nefes içimize. Biz yarın olduk bir gün.

 SöylenmemiÅŸ onca söz ve anlatılmamış onca hikayeyle baktık bir denize bir gün. Dalgalara konuÅŸtu gözlerimiz. Suda hayat buldu yüreÄŸimiz. Kazandık belki bu defa, kendi adımıza… Başımızın üstünde bir martı sürüsü tanığımız oldu, kimsenin paylaÅŸamayacağı duygularımıza. Biz yeniden doÄŸduk bir gün.

 Aynı kalmadık, o an değiştik işte! Susmadık, o an konuştuk işte! Yeniden yaratmayı kazandık işte!

 İstanbul, sen duygularımızı geri verdin bize… Almayı hiç istememiÅŸtin ki.. Sen onlarla çoÄŸalmayı düşlemiÅŸtin zamanlarda. Belki ÅŸimdi kazanan hem sen hem de biz olduk. Düşlerimizi verdin, sevdalarımızı uzattın ellerimize. Biz mavi olduk, biz dalga olduk, biz insan olduk bir gün.

 Dilek KALINDEMİR

 (2000)


Ekleyen: Dilek bu yazı 1548 defa okunmuştur.



Buke-t (26-12-2007)
süper....yüreğinize sağlık beni cok etkilediniz!!


Zehrademet (27-03-2006)
yine aynı mükemmellikte, yazarın eline, gönlüne sağlık



Güvenlik Kodunu Giriniz
   

Adınız


E-Mail Adresiniz (Yayınlanmayacak)


Yorumunuz
Lütfen Türkçe'yi doğru kullanmaya çalışınız.



Güvenlik Kodunu Giriniz
   

Arkadaşının E-Mail Adresi


Senin Adın


Senin E-Mail Adresin





Site Ä°statistikleri: Toplam yazı sayısı: 777 , kategori sayısı: 19 , onaylı yorum sayısı: 4840 , söz sayısı: 251